Samenstelling

Beheerder

Patrickx van Efferenx
webmaster Gemeentemuseum
Vincent de Keijzer

Deelnemer

Nina Verweij
afbeelding van Vdekeijzer

Vincent de Keijzer

Door
Vdekeijzer
Door
Vincent de Keijzer

Als ik uitreken hoe laat ik op moet staan en hoe vaak ik moet overstappen om op tijd op het Brusselse vliegveld Zaventem te zijn besluit ik de dag ervoor al naar de Belgische hoofdstad af te reizen. Ik heb dit hele tripje halsoverkop geboekt, dus dan kan een extra overnachting er ook nog wel bij. Op booking.com vind ik een appartementje midden in het centrum tegen een erg schappelijke prijs. Het opgegeven adres blijkt om de hoek te zijn van de Brusselse Grote Markt, waar een concert wordt voorbereid. Er staan overal hekken en het grote podium verspert pontificaal de toegang van “mijn” straat. Na wat omtrekkende bewegingen sta ik tenslotte toch voor de toegangsdeur van het pand. Ik blijk een nummer te moeten bellen voor de sleutel. Gelukkig is mijn Frans de laatste tijd sterk verbeterd en begrijp ik de aanwijzingen waarmee ik een sleutelkluis moet openen. Verdomd: de toegangssleutels van het appartement.

Een halfuurtje later besluit ik nog even langs het Brusselse Centraal Station te lopen om de teinreis van de volgende dag naar het vliegveld voor te bereiden. Ik verlaat het appartement maar loop al snel aan tegen een versperring aan het einde van mijn straat. Ook andere straten eindigen in hermetisch afgesloten hekken met politieagenten die het nieuwsgierige publiek buiten houden. Ik blijk opgesloten te zitten in een veiligheidsgebied rond het podium op de Grote Markt. Bij navraag blijk ik wel het gebied te mogen verlaten, maar straks terugkeren kan alleen als ik een geldige armband heb. Ik leg uit dat ik een appartementje heb gehuurd voor één nacht en dat er nergens een hotelreceptie is waar ik zo’n bandje kan regelen. De agent gaat steeds wantrouwiger kijken.

Uiteindelijk weet ik hem te overtuigen. Bij terugkomst van het station herkent hij mij gelukkig en laat me zonder problemen (en zonder armbandje) door. Thuisgekomen besluit ik uit te zoeken wie er eigenlijk optreedt op het podium. Het Belgische journaal geeft uitsluitsel: Lady Gaga en Tony Bennet treden op voor een zeer exclusief publiek dat per loting toegangskaartjes heeft gewonnen. Inmiddels is het concert ook op volle sterkte te horen in het appartement. Gelukkig had ik niets anders gepland en is Tony Bennet zo oud dat tegen middernacht alles voorbij is.

 

De volgende ochtend reis ik af naar Zaventem. Ik heb een (goedkope) vlucht Brussel – Barcelona gekocht om in de Catelaanse stad een presentatie te houden. Dat weet ik pas een week omdat ik toen hoorde dat mijn inzending voor een ideeënwedstrijd van Europeana Creative bij de eerste drie was geëindigd. Of ik het idee even kon komen pitchen in Barcelona voor een jury de week erop. Een elevatorpitch van 5 minuten max. met wat vragen van de jury toe.

De reis naar Barcelona verloopt vlekkeloos. In het vliegtuig leer ik mijn presentatie uit mijn hoofd en bereid ik me voor op mogelijke vragen van de jury. Na aankomst in Barcelona heb ik genoeg tijd om al mijn zaakjes te regelen en om op tijd bij het Mobile World Centre te zijn. Daar blijk ik veruit de oudste inzender, maar daarop heb ik me voorbereid. In mijn pitch ga ik erop in waarom ik de ideale leeftijd heb voor mijn plan. Mijn project heet VergeetmeNiet met als ondertitel: slim archiveren voor een digitaal hiernamaals. Het is pas op middelbare leeftijd dat je je gaat afvragen wat er straks gebeurt met je (digitale) spullen als je er niet meer bent. Dat is nog niet echt een trending topic onder dertigers en veertigers.

Ik hou me netjes aan mijn 5 minuten, maar merk aan de vragen van jury dat zij een andere kant op willen dan ik. Ze praten over appjes en direct resultaat en ik over vergezichten en slim beleid. Ik voel het al aan mijn water; ik ga dit niet winnen. En ik heb gelijk; als de uitslag daar is zit ik hard te klappen voor de concurentie.

Het verliezen heeft één groot voordeel; ik heb de volgende dag een heerlijke vrije dag in prachtig Barcelona. Mijn trein naar Parijs vertrekt pas om 16h00. Ik besluit mezelf, als troost, te trakteren op gefrituurde scheermessen en zwarte paella in een visrestaurant op Barceloneta. Daarna dwaal ik nog wat rond door de stad en langs het strand en vraag me af wanneer Spanjaarden eigenlijk slapen. Het is inmiddels middernacht en de restaurants zitten nog stampvol. Ik hou het voor gezien!

Gebouwd met Drupal