Samenstelling

Beheerder

Patrickx van Efferenx
webmaster Gemeentemuseum
Vincent de Keijzer

Deelnemer

Nina Verweij

Neel Diekema

Door
Anoniem

Om 6 uur gaat de wekker. Na een douche en een grote kop koffie, ren ik om kwart voor zeven -met mijn alom bekende blauwe koffertje- de deur uit richting station Arnhem Velperpoort. Snel chipknip opladen, de trein in en overstappen, overstappen, overstappen tot ik rond negen uur bij het GEM in Den Haag arriveer. Hier wacht Dick mij op met een kop koffie. Het is de week waarin de opbouw van Now or Never II plaats zal vinden. Benno, Doede en Wim hebben een selectie gemaakt van zeer uiteenlopend eindexamenwerk van achttien studenten (autonoom en fotografie) die de laatste twee jaar zijn afgestudeerd aan de KABK in Den Haag.

Natuurlijk hoeven Doede en ik niet te verwachten dat zij alle achttien netjes om 9 uur bij de zij-ingang staan te trappelen om hun werk naar binnen te dragen. Nee dus: nummer 1 belt mij rond kwart voor tien op om te vragen waar zij precies moet zijn. Gelukkig hebben wij al een kleine start kunnen maken met een werk dat eerder is gebracht en een van de vijf videowerken die de tentoonstelling telt. Djonnie was bij voorbaat al ongerust toen wij hem voor de jaarwisseling probeerde uit te leggen welke apparatuur wij nodig hadden. Lisanne Hoogerwerf wilde bijvoorbeeld drie aparte (loodzware) monitoren met DVD-loop voor de ramen in het gM die de bezoeker door een verrekijker kon bekijken vanaf de corridor in het GEM. Haar monitoren pasten met twee centimeter speling door de glazen deur van de porseleinvitrine in de stijlkamers.

Terug in het GEM zijn er inmiddels tien kunstenaars gearriveerd die schaapachtig om zich hen staan te kijken en ons in alle rust begroeten. Frans en Ed zijn er nu al klaar mee: Heb je nu iets wat wij kunnen hangen, anders gaan wij weer. Er is genoeg te doen aan de andere kant. Na kort overleg, kunnen de vijf grote fotowerken van Ferenc Molnar en de schilderijen van Arnold Sas gehangen worden: Op welke afstand Neel? ehm.. Schuiven, schuiven, schuiven. Zoals het nu staat! . Tijd voor koffie. Als een schooljuf probeer ik alle kinders mee te krijgen naar Gember wanneer nummer elf opduikt. Vanessa Bernhart heeft haar bewerkte caravan klaarstaan bij de parkeerplaats van TCS en heeft sterke mannen nodig om het gevaarte het grasveld op te slepen. Na de koffie weet Doede haar oudklasgenoten te strikken om de taak op hen te nemen. Onder hen ook de ex-boxer Arnold Sas: een praatgraag en bodemloos dankbare positieve man die om onverklaarbare redenen weigert plaats te nemen op een stoel en staand en schilderend door het leven gaat. Hoe bizar en excentriek hij ook mag zijn, ik heb nooit eerder zo’n erkentelijke kunstenaar meegemaakt.

Ons worden de sleutels van de caravan overhandigd. Het zou heel simpel zijn: Er zit een aansluiting aan de buitenzijde voor de elektriciteit, je hoeft het alleen aan te sluiten. Snel even
lunchen. Djonnie heeft zich teruggetrokken achter zijn computer in het gM om enkele onmogelijke videobestanden om te zetten naar bruikbare versies. Tijd voor Mehmet om deze klus te klaren: Onze stekker past hier niet op... Inmiddels is het peloton van Katinka van Gorkum gearriveerd: een groep van zes man bezet het centrum van de grote zaal met bergen palets, plakfolie, blauwe verf, apenpakken en een rubberboot. Ondertussen hebben wij van enkele kunstenaars vernomen dat ze morgen hun werk komen brengen (als gegeven en zonder excuses). Ed en Frans konden gelukkig nog werk ophangen van Guus Kaandorp en Henk Otte. Ook het betonblok van Frank Heiser is inmiddels geplaatst. Machteld Rullens, Lisanne Hoogerwerf en Katinka’s team willen graag zo lang mogelijk doorwerken: tot uiterlijk vijf uur en geen minuut langer!

Doede is inmiddels naar huis om Lucas op te halen. Tot kwart over vijf mag ik op Dick’s computer werken, mails beantwoorden en bijschriften aanpassen. Om half zes hebben wij de zalen nagelopen, afgesloten en de resterende kunstenaars weggejaagd. Ik neem tram drie naar Loosduinen Savornin Lohmanlaan richting mijn oma. Stom genoeg val ik in slaap en vergeet ik dat ik moet overstappen. Om kwart over zes schrik ik wakker van sigarettenrook, eighties muziek en de bewustwording dat de tram al heel lang niet meer is gestopt. De tram blijkt omgedraaid te zijn op het Savornin Lohmanplein en is buiten dienst op weg terug naar het centraal station. Ik tik op het raampje van de chauffeur waarna het zingen ophoudt, het volume naar beneden wordt gedraaid en een stem zegt: Wat kregge wu naw dan?

Via een klein deurtje aan de zijkant van de chauffeurskabine glip ik naar buiten op de Conradkade. Als ik mijn oma bel om te zeggen dat ik later ben, blijkt een van mijn tantes bij mijn oma op bezoek te zijn en wachten zij mij later op met heerlijke zelfgemaakte nasi, gebakken banaan, kroepoek, een koud biertje en de woorden: En Neel, hoe was jouw dag?

Gebouwd met Drupal